Ik ben vandaag op bezoek geweest bij een varken. Ja, een wilde. Maar dan niet echt wild. Grootgebracht met melk, slagroom en wittebrood. Je kunt zwijnen eten, maar aaien is dus leuker. Dan knorren ze zo lief. In het wild kan dat natuurlijk niet, maar zo`n prive-varken is met moeite wel te regisseren.
Ik moest met een beetje weemoed denken aan het varken dat ik zelf ooit vond: Babe. Die was ook heel aaibaar. Ik vond zelfs nog een foto in het archief. Maar hoe aaibaar hij ook was: uiteindelijk werd hij toch eetbaar.
Duiven. Scooters. Kolossale pilaren. Cappucino. Waanzinnig, wat een stad. Niks sneeuw. Op het bloesje langs de Spaanse trappen flaneren. Waar Gucci en D&G regeren en de Mediterraanse sfeer iedere temperatuur trotseert. Een culturele schranstafel waar het Colloseum met de Sint Pieter strijdt om de titel hoofdgerecht. En daarbij verslagen wordt door het Pantheon, dat om de hoek de Trevifontein als toetje heeft. Drie dagen tafelen, en je zit tot de rand toe vol.
Meer dan vier uur zat `ie in zijn huis. De man die afgelopen week de gaskraan opendraaide. Waarschijnlijk in paniek, vermoedelijk plotseling zonder baan. Vooraf zal hij vast niet ingeschat hebben dat hij zoveel commotie onder zijn buren zou veroorzaken. Tientallen omwonenden moesten het huis uit.
Iets met dood en brood. Daar lijkt het een beetje op, want ik profiteerde er van. Tenminste, ik stond ineens live tv-verslag te doen. Inclusief rugdekking van de complete buurtjeugd. Noem het ontzettend ijdel, een beetje trots of gewoon enthousiast. Laat ik het zo zeggen: ik geloof niet dat er een druppel adrealine verspild is.
Bof. Dat was het enige geluid wat ze maakte. Recht kwam ze op me af. Met haar volle 4 gram probeerde ze de spiegeling van het glas te rammen. Om warm bij de kachel te schuilen, denk ik.
Ongelofelijk, wat is ze mooi. Zoals de index van het vogelboek zegt: goudhaantje, vuur. Kenmerkend: witte streep boven wenkbrauw. Lengte: 9 centimeter. Liggend in de sneeuw had ik haar dat niet geven. Maar misschien kwam dat door het trekkende pootje dat de aandacht afleidde.
De kachel geneest. Het trekkende pootje staat weer stil onder het lijf. De vleugels weer strak om de buik. En de spastische bewegingen van de snavel zijn opgehouden. Ik wilde nog een foto maken van het Vuurgoudhaantje in volle glorie. Liefst zingend. Maar dat gunde ze me niet. Ze moest weg, zo snel mogelijk.
Sinterklaas is nog amper weg, of ik ben al verslaafd aan m`n koffiepotje. Je weet wel, zo`n Italiaans prutteldingetje. Bakje vol water, bakje met gemalen koffie. Vrij simpel principe eigenlijk. Hoewel, als je het op het vuur zet wordt het behoorlijk magisch. Dan gaat het water omhoog, en wordt het drinkbaar.
Maar goed, ik ben er dus aan verslaafd. Ik loop al anderhalve dag te stuiteren. Want ik krijg er maar geen genoeg van. Iemand koffie? Cappuccino dan? Espresso, kan ook! Als ik maar kan pruttelen.
Het is eigenlijk beginnende ambitie naar een espressomachine. Zo`n apparaat dat heel stabiel altijd goede koffie maakt. Veel te duur, maar o-zo`n-mooie ambitie. Geheel tegen de zin van mijn moeder. Die vreest namelijk concurrentie aan de koffietafel. “Dan vindt je mijn koffie afwaswater.” Daar heeft ze op zich wel een punt. Hoewel, de entourage van moeders koffietafel…
Ooit komt er een einde aan het gedoe dat hypotheekgeregel heet. Die rituelen waar je als niet-financieel-geëngageerde burger gek van wordt. Maar die o-zo noodzakelijk zijn. Want zonder geregel geen hypotheek. En zonder hypotheek geen huis. Ik geloof dat ik over de helft ben. Ik zal niet klagen over de achterhaalde “in drievoud inleveren per post”-verzoeken. Want niet alles kan per twitter. Maar had ik al gezeg dat het een gedoe is?
Het stormseizoen is volop bezig. Zo`n harde wind die aan de dakpannen rukt voelt geweldig vanuit bed. Of knus zelfs, als je bij de kachel zit. Toch is midden in zo`n wind lopen ook lang niet gek. Oke, je hebt na afloop zand in je haren. En in je jas, sokken, auto en camera. Maar het voelt zo menselijk. Of hoe zeg je dat? Vooral als je de lucht in gesleurd wordt, zoals Rick en z`n vrienden hieronder…
