Veelkleurige vrolijkheid. Zoiets moet Rio aan de Rijn jaarlijks zijn. Dit jaar ging het op het einde mis, maar overdag was het meer dan vrolijk. Zolang je maar niet buiten de bonte stoet keek, leek het bijna of je even in Rio was belandt. Het was zaterdag trouwens de eerste keer dat ik met de Arnhemse Urban Photo Collective op pad ging, ook erg leuk om eens te doen!
Zwijnsnek. Eendenborst. Ragout. Espresso Granita. En veel meer natuurlijk. Voor het ultieme kookplezier ben ik gisterochtend eerst maar eens met Broeder T. naar m`n favoriete slager gegaan. Die van de foto`s ja. Zie hier het resultaat.
Meer foto`s vind je hier.
Duiven. Scooters. Kolossale pilaren. Cappucino. Waanzinnig, wat een stad. Niks sneeuw. Op het bloesje langs de Spaanse trappen flaneren. Waar Gucci en D&G regeren en de Mediterraanse sfeer iedere temperatuur trotseert. Een culturele schranstafel waar het Colloseum met de Sint Pieter strijdt om de titel hoofdgerecht. En daarbij verslagen wordt door het Pantheon, dat om de hoek de Trevifontein als toetje heeft. Drie dagen tafelen, en je zit tot de rand toe vol.
Sinterklaas is nog amper weg, of ik ben al verslaafd aan m`n koffiepotje. Je weet wel, zo`n Italiaans prutteldingetje. Bakje vol water, bakje met gemalen koffie. Vrij simpel principe eigenlijk. Hoewel, als je het op het vuur zet wordt het behoorlijk magisch. Dan gaat het water omhoog, en wordt het drinkbaar.
Maar goed, ik ben er dus aan verslaafd. Ik loop al anderhalve dag te stuiteren. Want ik krijg er maar geen genoeg van. Iemand koffie? Cappuccino dan? Espresso, kan ook! Als ik maar kan pruttelen.
Het is eigenlijk beginnende ambitie naar een espressomachine. Zo`n apparaat dat heel stabiel altijd goede koffie maakt. Veel te duur, maar o-zo`n-mooie ambitie. Geheel tegen de zin van mijn moeder. Die vreest namelijk concurrentie aan de koffietafel. “Dan vindt je mijn koffie afwaswater.” Daar heeft ze op zich wel een punt. Hoewel, de entourage van moeders koffietafel…
