Wat is dat toch met die oranjemerchandising? Natuurlijk, vaderlandsliefde en voetbalsentiment spelen hoog op tijdens een WK. Maar waarom de run op alle gedoe er omheen? Boeien beesies en bungels zo erg?
Neem alleen al even het milieu. Het klinkt misschien wat overdreven, maar al die troep is zo overbodig. Terwijl het wel allemaal chemisch geproduceerd moet worden. Niet meteen lachen, het is toch wel een beetje gek?
“Wilt u een beesie erbij?” Tot mijn grote verbazing zeg ik ja. Ik zeg dus óók geen nee. Ik heb mezelf al met drie beesies teleurgesteld. Zaterdag kwam de genadeklap. Geloofwaardig ben ik niet meer echt.
Bij een setje schoenen mocht ik –want het was toch na de wedstrijd- een gratis oranjeartikel uitzoeken. Loop ik dus met zo`n ondefinieerbare pruik. De honger naar gratis, ik denk dat daar het probleem ligt. Maar vanaf vandaag beloof ik: geen prullaria meer, ik zeg nee tegen beesies!
UPDATE: Haha, we raken bevrijd van beesies. Kijk maar!
Ooit komt er een einde aan het gedoe dat hypotheekgeregel heet. Die rituelen waar je als niet-financieel-geëngageerde burger gek van wordt. Maar die o-zo noodzakelijk zijn. Want zonder geregel geen hypotheek. En zonder hypotheek geen huis. Ik geloof dat ik over de helft ben. Ik zal niet klagen over de achterhaalde “in drievoud inleveren per post”-verzoeken. Want niet alles kan per twitter. Maar had ik al gezeg dat het een gedoe is?
Het stormseizoen is volop bezig. Zo`n harde wind die aan de dakpannen rukt voelt geweldig vanuit bed. Of knus zelfs, als je bij de kachel zit. Toch is midden in zo`n wind lopen ook lang niet gek. Oke, je hebt na afloop zand in je haren. En in je jas, sokken, auto en camera. Maar het voelt zo menselijk. Of hoe zeg je dat? Vooral als je de lucht in gesleurd wordt, zoals Rick en z`n vrienden hieronder…
Hypotheken blijven nog even het onderwerp van mijn leven. Maar in positieve zin dit keer. Want ik heb mijn droomhypotheekvrouw ontmoet geloof ik. Zo noem je dat toch? Een dame die je in ieder geval het gevoel geeft dat ze financieel van je houdt.
“Ik doe je verschillende aanbiedingen, maar die liggen heel dicht bij elkaar. En ook heel dicht bij de bank waar je zit. Dus je kunt het beste kiezen voor die bank waar je het beste gevoel bij hebt. Oftewel, ik denk niet dat ik de beste hypotheek voor je heb.”
Dat is toch oprecht! Toen ik vanochtend de Consumentenbond hoorde schelden over hypotheekadviseurs werd ik een beetje boos. Want dat ging wel over mijn hypotheekstoot. Die haar eigen provisie dus opofferde voor mijn bestwil. De schat. Ik denk dat ik speciaal voor haar de overdracht van mijn huis maar twee dagen uitstel. 14 februari. Dat is toch een speciale datum?
Een gemakzuchtige beslisser. Zo typeert de Autoriteit Financiele Markten mij, nadat ik tien vragen heb ingevuld. Ik zit inderdaad niet tot diep in de nacht te rekenen. Maar gemakzuchtig? Als ik gemakzuchtig ben, wat moet een “berekende beslisser” dan niet doorstaan?
Ik heb een huis, sinds gisteren officieel. Een heel makkelijke beslissing was dat niet, maar na driekwart jaar overwegen vast de goede. Met tuin, voor de barbeque. En een kelder, voor harde muziek. En, echt waar, een achterom.
Volgens mij ben ik van mezelf niet zo`n gemakzuchtige beslisser. Maar hypothekers en makelaars dwingen me bijna wel. Wat kunnen die mensen naar doen! De Hypotheekshop stak wat mij betreft de kroon. “U moet bij iedere hypotheek een APK nemen. Dan zorgen wij dat uw lening 10 jaar up-to-date blijft. En het kost maar 3600 euro!”
Gaat mijn hypotheek dan na twee jaar al roesten? “Nee, u moet de hypotheek zien als een grote zak geld,” zei de adviseur. “Die krijgt u van de bank, en wij zorgen dat het allemaal goed gaat. Op zich een heel gunstige constructie voor u!”
Het ziet er wat onnatuurlijk uit. Een groepje Afghanen bij een kampvuur op de Veluwe. Het leger heeft dan ook maar één optie: een einde maken aan die vredigheid. Binnen no-time is het kamp omringd door bushmasters, jeeps en ander militair machtsvertoon.
De militairen popelen om naar Uruzgan te vertrekken. Hoe eerder, hoe liever. Gesneuvelde collega`s schrikken niet af. “We gaan met z`n allen, we komen met z`n allen terug.” Dat klinkt als een stevig motto. “Je moet de heftige dingen gewoon zo snel mogelijk vergeten.” Blijkbaar is dat de defensietactiek van uitgezonden militairen.
Als ik terugkom van het veld, ontmoet ik een gefrusteerde militair. In vijf jaar tijd is hij nooit uitgezonden. Zijn collega`s zag hij één voor één vertrekken, hij blijft telkens achter. Om onduidelijke redenen, zegt hij. Hij wil eigenlijk niets liever dan Uruzgan. Sterker, zonder Uruzgan voelt hij zich geen volwaardig militair. Hem rest maar één ding. Uit dienst.
