Zwijnsnek. Eendenborst. Ragout. Espresso Granita. En veel meer natuurlijk. Voor het ultieme kookplezier ben ik gisterochtend eerst maar eens met Broeder T. naar m`n favoriete slager gegaan. Die van de foto`s ja. Zie hier het resultaat.
Meer foto`s vind je hier.
Afgelopen weekend werd in Laren een standbeeld voor Albert Mol onthuld. Gedoe, want andere plaatsen wilden ook een standbeeld. Giethoorn heeft nu een beeld, het het Gelderse Laren ook. En kijk, ik was erbij.
Met dank aan Rob Captijn die dit filmpje op Vimeo zette.
“Vier dagen lang lang, lopen wij maar door.” Zelfs twee dagen na de Vierdaagse wordt ik nog wakker met zo`n vervelend liedje in m`n hoofd. Terwijl de Vierdaagse van Nijmegen an sich allerminst vervelend is natuurlijk.
Drie dagen lang stond ik met de kantinejuf langs de route. Tonnie, de heldin van de keuken. De beste bouillon schenkt zij. Afgepeigerde wandelaars pept ze in no-time op met een bekertje zout. Tranen droogt ze af, dansen doet ze ook. Want de Vierdaagse brengt vooral plezier.
Luister ook:
“Zo, die steekt z`n tong niet meer uit.” De schapentong ligt op tafel, de kop belandt met een boogje in de afvalbak. Slachten is een ambacht, dat blijkt wel. Je moet het allereerst op kunnen brengen om urenlang bijna letterlijk in het bloed te baden. En je moet verstand van snijden hebben.
“We are the Sultans of Swing,” zingt een van de slagers, terwijl hij heupwiegend een koeienhuid lossnijdt. De ingewanden gaan er uit, dan is het tijd voor de grote zaag. Van boven naar onder, van een koe naar twee halve.
Nog even en dan begint de zwijnendrukte weer. Want in wild is de slager in Oene het beste. Uit het hele land komen de klanten dan. Nog een paar weken. Tot die tijd: schaap, koe en af en toe een ree.
Zoals melk, vers uit de tank bij de boer. Of eieren die je zelf raapt. Bij de bron vandaan is het fijnst. Vind ik dan. Dan wordt je illusies armer. En fijne ervaringen wijzer.
Michel Deschamps maakt mooie wijnen. Een hand krijgen we niet van hem. Te vies, vindt hij zelf. Degustation, dat willen wij. Met een glas in de hand volgen we. Trappetje af, muffe kelder. Flessen, zonder etiket, en vaten. Rouge? Nee, blanc.
Dit is wel geloofwaardig. In zo`n kelder beoordeel je zelfs gistende urine nog als wijn. Hoewel, dat is wel weer heel ordinair voor iets wat bijna heilig is. Je ziet aan Michel gewoon dat hij als geen ander weet wat een druif is. En hoe je daar wijn van maakt. We bluffen een doos van die, en een van die. Geen Grand Cru`s, maar wel 2001. Oja, en een doosje 2008. Want dat jaar beviel ook wel.
Na mijn tweede keer Bourgogne heb ik het vermoeden dat een derde keer zal volgen. Monthelie, Meursault en Saint Romain. Er kriebelt geloof ik wat in m`n wijnrek bij dat soort namen.
Of ik haar zoontje had. Laatst stond er ineens een mevrouw voor mijn deur. In klusoutfit deed ik de deur open. Het kon haar niet ontgaan zijn dat er geklust werd. Tenminste, ik meende nog steeds vanaf de straat te zien dat mijn huis onbewoond was. Maar blijkbaar dacht ze er iets anders over.
“Is mijn zoontje hier aan het spelen?” Ik hoefde niet eens de moeite te nemen om rond te kijken. Natuurlijk was er geen zoontje aan het spelen. “Hij is toch echt ergens in deze huizen.” Ik verbaasde me nogal. Ik geloof dat ik wel zou onthouden waar mijn zoontje was als ik een zoontje had. Maar deze mevrouw blijkbaar niet.
Ik twijfelde nog even of ik de dame in de maling zou nemen. Gewoon iets heel flauws of gemeens zeggen. Maar aangezien haar ogen iets paniekerig begonnen te draaien hield ik me maar in. “Bij wie is uw zoontje dan?” Hij bleek bij vriendje Bram te zijn. Ik ken nog weinig kinderen in mijn buurt, überhaupt nog weinig mensen in de straat, maar Bram kende ik al wel. Twee deuren verderop. “Nou, dan ga ik het daar maar proberen…”
Ja, het was even wat stiller van mijn kant. Manmanman, wat een gedoe. Ik beloof nooit meer snel kritiek te hebben op grote bouwprojecten. Ook mijn huis valt duurder uit, en het duurt ook langer dan gepland.
Een maandje dacht ik, dan is het wel gepiept. Niet dus. Nou ja, het is intussen redelijk bewoonbaar. Oordeel zelf. Nog even, dan woon ik er ook. Dat mag je op zich wel gluivend noemen denk ik.
Mijn huis is honderdtwaalf jaar oud. Gebouwd in de tijd van olielampen en enkelsteens muurtjes. Een geschiedenis die vol verrassingen zit.
Afgelopen week werd ik verrast door de energieleverancier. Ik vond het al lastig om een keuze te maken: groen of goedkoop? Of allebei? Of vooral betrouwbaarheid? Ik geloof dat ik een goede mix heb gevonden. Want Oxxio, mijn energieleverancier, bestaat al heel lang.
Exact een jaar na de bouw van mijn huis begon deze firma al met energie te leveren in mijn huis. Een foutje natuurlijk. Maar als ze de komende honderd jaar even voortvarend zijn als ze over de afgelopen honderd jaar praten, hoor je mij niet klagen.
Vandaag ben ik voor het eerst onder mijn huis geweest. Nou ja, de kelder dan niet meegerekend. Wat een kruipruimte zeg. Dertig centimeter hoog. Net zo dik als ik ben, plus 5 centimer zeg maar. Daar wordt je knap claustrofobisch van.
Maar juist daar, onder de grond, zit het juweeltje van de metselaar. Het kunstje van de bouwer. Of misschien wel het examen van de leerling. Onder de grond zit namelijk een prachtig boogje gemetseld. Een poort die er voor zorgt dat mijn toilet het riool kan bereiken.
Kom daar nog eens om tegenwoordig. Zo`n degelijk stukje metselwerk. Morgen gaat het luik weer dicht, en zit het hopelijk weer tien jaar verstopt. En morgen ga ik ook schilderen. Lekker kliederen met 0601-R78B. Een waanzinnige kleur! Of, zo je wilt, gluivend!
Het is zover! De hoop na financiële onzin is vervuld. Benedenwoning, voordeur met trappetje, gang, keuken, tuin. Met schuurtje voor de fiets. En terras, overdekt. Ik ben de koning te rijk.
De eerste schrik heb ik ook al te pakken. Kluspaniek. Bouwvrees. Slopersangst. Op advies van de bouwkundig adviseur begon ik met het slopen van een vloer, inclusief balken. Dat ging zo goed, dat ik binnen no-time vanuit mijn kelder kon zien wat voor een kapstok mijn buurman heeft. En dat zijn vloer door mijn actie ook buigzaam bleek.
Terwijl ik in een bijna-nachtmerrie het huis al ineen zag storten, had de aannemer al drie exitstrategieën bedacht. Hup, een extra balk hier, dingetje daar. Fles bier. En gepiept. Een verse vloer, zonder rot of houtworm. Dat is één!
-
