Veelkleurige vrolijkheid. Zoiets moet Rio aan de Rijn jaarlijks zijn. Dit jaar ging het op het einde mis, maar overdag was het meer dan vrolijk. Zolang je maar niet buiten de bonte stoet keek, leek het bijna of je even in Rio was belandt. Het was zaterdag trouwens de eerste keer dat ik met de Arnhemse Urban Photo Collective op pad ging, ook erg leuk om eens te doen!
Afgelopen weekend werd in Laren een standbeeld voor Albert Mol onthuld. Gedoe, want andere plaatsen wilden ook een standbeeld. Giethoorn heeft nu een beeld, het het Gelderse Laren ook. En kijk, ik was erbij.
Met dank aan Rob Captijn die dit filmpje op Vimeo zette.
“Vier dagen lang lang, lopen wij maar door.” Zelfs twee dagen na de Vierdaagse wordt ik nog wakker met zo`n vervelend liedje in m`n hoofd. Terwijl de Vierdaagse van Nijmegen an sich allerminst vervelend is natuurlijk.
Drie dagen lang stond ik met de kantinejuf langs de route. Tonnie, de heldin van de keuken. De beste bouillon schenkt zij. Afgepeigerde wandelaars pept ze in no-time op met een bekertje zout. Tranen droogt ze af, dansen doet ze ook. Want de Vierdaagse brengt vooral plezier.
Luister ook:
Dertig graden zal het worden. Maar dat doet zo`n ochtendzon niet vermoeden. Zacht licht dat over het gras strijkt. Eenden die zich even in een mensloze wereld wanen. Dronken mensen die op een bankje proberen te beseffen waar de avond begon. Zondagochtend in Park Sonsbeek.
“Al zestig jaar meneer, zestig jaar.” Zolang plukken de mannen al. “De jongens lopen achter,” zei meneer Van Schaik toen hij me de weg in de boomgaard wees. Ik verwachtte natuurlijk jongens die net klaar waren met hun examens. Grijze plukkers had ik niet verwacht.
Al die jaren offeren ze hun vakantiedagen op om kersen te plukken. Dat vinden ze machtig mooi. De jongste is altijd ambtenaar geweest. “Op een gegeven moment werd ik de baas van de afdeling. Weet je wat je dan moet doen? Di-li-ge-ren. Haha.” Kersenplukken zal hij nooit delegeren. Iets mooiers kan hij niet noemen, zelfs niet na vijf minuten denken.
Door z`n fruithandel is meneer Van Schaik zelf nooit op vakantie geweest. Ja, tien kilometer de grens over, verder is hij nooit geweest. Kersen zijn belangrijker, zelfs als je vijfenzeventig bent.
Wat is dat toch met die oranjemerchandising? Natuurlijk, vaderlandsliefde en voetbalsentiment spelen hoog op tijdens een WK. Maar waarom de run op alle gedoe er omheen? Boeien beesies en bungels zo erg?
Neem alleen al even het milieu. Het klinkt misschien wat overdreven, maar al die troep is zo overbodig. Terwijl het wel allemaal chemisch geproduceerd moet worden. Niet meteen lachen, het is toch wel een beetje gek?
“Wilt u een beesie erbij?” Tot mijn grote verbazing zeg ik ja. Ik zeg dus óók geen nee. Ik heb mezelf al met drie beesies teleurgesteld. Zaterdag kwam de genadeklap. Geloofwaardig ben ik niet meer echt.
Bij een setje schoenen mocht ik –want het was toch na de wedstrijd- een gratis oranjeartikel uitzoeken. Loop ik dus met zo`n ondefinieerbare pruik. De honger naar gratis, ik denk dat daar het probleem ligt. Maar vanaf vandaag beloof ik: geen prullaria meer, ik zeg nee tegen beesies!
UPDATE: Haha, we raken bevrijd van beesies. Kijk maar!
“Zo, die steekt z`n tong niet meer uit.” De schapentong ligt op tafel, de kop belandt met een boogje in de afvalbak. Slachten is een ambacht, dat blijkt wel. Je moet het allereerst op kunnen brengen om urenlang bijna letterlijk in het bloed te baden. En je moet verstand van snijden hebben.
“We are the Sultans of Swing,” zingt een van de slagers, terwijl hij heupwiegend een koeienhuid lossnijdt. De ingewanden gaan er uit, dan is het tijd voor de grote zaag. Van boven naar onder, van een koe naar twee halve.
Nog even en dan begint de zwijnendrukte weer. Want in wild is de slager in Oene het beste. Uit het hele land komen de klanten dan. Nog een paar weken. Tot die tijd: schaap, koe en af en toe een ree.
Je maintiendrai. De schreeuw van de leeuw, zeg maar. De opmerking op de vlag vooraan is hoogst overbodig. Holland House. Als was het alleen al het molentje, dat getuigt van een voetbalonafhankelijke vaderlandsliefde. Het is dat ze eigendom van de staat niet willen vernielen. Anders was zelfs het parkeerverbod met een witte streep tot de nationale driekleur gecomplementeerd.
Traag. Glibberig. Saai, maar toch een beetje kleurrijk. Een smal glimspoor naar de herkomst. Weelderige varens als thuisbasis. Op weg naar de klimop.
