Dit is Italie. De laars met voetbal. Om precies te zijn bevinden we ons ergens bij het scheenbeen. Veel zon, zee en cultuur. Uitstekend voor vakantie.
-
Verrast
Uit de verte zag ik haar al aan komen lopen. Pet, klein rugzakje. Bos zonnebloemen in haar rechterhand. Ze liep alsof ze er al een lange tocht op had zitten, zo`n beetje gebogen.
Ik wilde weten waar ze vandaan kwam. “Uit Enschede.” Vast op vakantie, dacht ik. Iemand komt niet zomaar naar Apeldoorn om bloemen te leggen bij De Naald. “En ik ben vanochtend om zes uur opgestaan om met de trein hierheen te komen,” voegde ze er snel aan toe.
Een vrouw die vier uur reist -twee heen, twee terug- om bloemen te leggen. Dat gaat ver. En dan zag ze het drama op Koninginnedag alleen nog maar op de televisie. Een ooggetuige vertelde me dat hij steeds slechter slaapt, de beelden blijven terugkomen.
Het is nu drie maanden geleden. Dat lijkt alweer best lang geleden. Maar de pijn en het verdriet blijken nog vers te zijn. Eerlijk gezegd werd ik vanochtend verrast. Dit had ik niet verwacht. Naïef misschien. Als mensen er weer over vertellen zie je aan ze dat ze de beelden weer voor ogen krijgen. Dat ebt niet zomaar weg.
Luister: