Het ziet er wat onnatuurlijk uit. Een groepje Afghanen bij een kampvuur op de Veluwe. Het leger heeft dan ook maar één optie: een einde maken aan die vredigheid. Binnen no-time is het kamp omringd door bushmasters, jeeps en ander militair machtsvertoon.

De militairen popelen om naar Uruzgan te vertrekken. Hoe eerder, hoe liever. Gesneuvelde collega`s schrikken niet af. “We gaan met z`n allen, we komen met z`n allen terug.” Dat klinkt als een stevig motto. “Je moet de heftige dingen gewoon zo snel mogelijk vergeten.” Blijkbaar is dat de defensietactiek van uitgezonden militairen.

Als ik terugkom van het veld, ontmoet ik een gefrusteerde militair. In vijf jaar tijd is hij nooit uitgezonden. Zijn collega`s zag hij één voor één vertrekken, hij blijft telkens achter. Om onduidelijke redenen, zegt hij. Hij wil eigenlijk niets liever dan Uruzgan. Sterker, zonder Uruzgan voelt hij zich geen volwaardig militair. Hem rest maar één ding. Uit dienst.

Luister ook:

[View with PicLens]

Herfst is niet zo populair. Als virussen juist tijdens zijn regering binnenkomen en regenbuien voor veel nattigheid zorgen, daalt hij al snel in de peilingen. Terwijl de herfst in potentie zoveel moois heeft. Na maanden van onafgebroken groen, is juist hij het die felle kleuren belooft. Rood, geel, oranje. En mooie zonnestralen. Daar zijn mensen vatbaar voor. Maar zijn regime blijkt slopend. Parasitair. Want al het mooie dat hij belooft, is verstikkend. Hij maakt bladeren uiteindelijk op hun sterfst.

[View with PicLens]

[View with PicLens]

-

Er zijn twee soorten eekhoorns. Eekhoorns die leven, en je hebt eekhoorns die dood zijn. Zo een had ik er dus. Een dode. Het koste me best wel wat moeite om hem te pakken te krijgen. Ik moest hem, dood als `ie was, eerst ontfutselen aan de kat. Die met veel gegrom protesteerde. Terecht, want respect voor de behendigheid om een eekhoorn te pakken. Maar het blijft wel een beetje zielig, zo`n pluisbeest met bloed. Hierbij de laatste eer.