Meer dan vier uur zat `ie in zijn huis. De man die afgelopen week de gaskraan opendraaide. Waarschijnlijk in paniek, vermoedelijk plotseling zonder baan. Vooraf zal hij vast niet ingeschat hebben dat hij zoveel commotie onder zijn buren zou veroorzaken. Tientallen omwonenden moesten het huis uit.
Iets met dood en brood. Daar lijkt het een beetje op, want ik profiteerde er van. Tenminste, ik stond ineens live tv-verslag te doen. Inclusief rugdekking van de complete buurtjeugd. Noem het ontzettend ijdel, een beetje trots of gewoon enthousiast. Laat ik het zo zeggen: ik geloof niet dat er een druppel adrealine verspild is.
Bof. Dat was het enige geluid wat ze maakte. Recht kwam ze op me af. Met haar volle 4 gram probeerde ze de spiegeling van het glas te rammen. Om warm bij de kachel te schuilen, denk ik.
Ongelofelijk, wat is ze mooi. Zoals de index van het vogelboek zegt: goudhaantje, vuur. Kenmerkend: witte streep boven wenkbrauw. Lengte: 9 centimeter. Liggend in de sneeuw had ik haar dat niet gegeven. Maar misschien kwam dat door het trekkende pootje dat de aandacht afleidde.
De kachel geneest. Het trekkende pootje staat weer stil onder het lijf. De vleugels weer strak om de buik. En de spastische bewegingen van de snavel zijn opgehouden. Ik wilde nog een foto maken van het Vuurgoudhaantje in volle glorie. Liefst zingend. Maar dat gunde ze me niet. Ze moest weg, zo snel mogelijk.
Sinterklaas is nog amper weg, of ik ben al verslaafd aan m`n koffiepotje. Je weet wel, zo`n Italiaans prutteldingetje. Bakje vol water, bakje met gemalen koffie. Vrij simpel principe eigenlijk. Hoewel, als je het op het vuur zet wordt het behoorlijk magisch. Dan gaat het water omhoog, en wordt het drinkbaar.
Maar goed, ik ben er dus aan verslaafd. Ik loop al anderhalve dag te stuiteren. Want ik krijg er maar geen genoeg van. Iemand koffie? Cappuccino dan? Espresso, kan ook! Als ik maar kan pruttelen.
Het is eigenlijk beginnende ambitie naar een espressomachine. Zo`n apparaat dat heel stabiel altijd goede koffie maakt. Veel te duur, maar o-zo`n-mooie ambitie. Geheel tegen de zin van mijn moeder. Die vreest namelijk concurrentie aan de koffietafel. “Dan vindt je mijn koffie afwaswater.” Daar heeft ze op zich wel een punt. Hoewel, de entourage van moeders koffietafel…
