Bof. Dat was het enige geluid wat ze maakte. Recht kwam ze op me af. Met haar volle 4 gram probeerde ze de spiegeling van het glas te rammen. Om warm bij de kachel te schuilen, denk ik.

Ongelofelijk, wat is ze mooi. Zoals de index van het vogelboek zegt: goudhaantje, vuur. Kenmerkend: witte streep boven wenkbrauw. Lengte: 9 centimeter. Liggend in de sneeuw had ik haar dat niet gegeven. Maar misschien kwam dat door het trekkende pootje dat de aandacht afleidde.

De kachel geneest. Het trekkende pootje staat weer stil onder het lijf. De vleugels weer strak om de buik. En de spastische bewegingen van de snavel zijn opgehouden. Ik wilde nog een foto maken van het Vuurgoudhaantje in volle glorie. Liefst zingend. Maar dat gunde ze me niet. Ze moest weg, zo snel mogelijk.