Ik ben vandaag op bezoek geweest bij een varken. Ja, een wilde. Maar dan niet echt wild. Grootgebracht met melk, slagroom en wittebrood. Je kunt zwijnen eten, maar aaien is dus leuker. Dan knorren ze zo lief. In het wild kan dat natuurlijk niet, maar zo`n prive-varken is met moeite wel te regisseren.

Ik moest met een beetje weemoed denken aan het varken dat ik zelf ooit vond: Babe. Die was ook heel aaibaar. Ik vond zelfs nog een foto in het archief. Maar hoe aaibaar hij ook was: uiteindelijk werd hij toch eetbaar.